Kongreye Yoğun İlgi
Hatay’ın Çekmece Mahallesi, Çevreyolu Caddesi güzergahında konumlanan Kültür Sanat Çarşısı Toplantı Salonu’nun ev sahipliği yaptığı oturum, saat 12.00 sularında gerekli salt çoğunluğun tutanaklara geçmesiyle resmiyet kazandı. Cemiyet mensupları ve özel konukların salonu doldurduğu kongrede, kurumun geleceğine yön verecek stratejik adımlar istişare edildi.

Ahmet Öz’den Dayanışma ve Vizyon Vurgusu
Kürsüde söz alarak genel kurulu değerlendiren Uluslararası Gazeteciler Cemiyeti Genel Başkanı Ahmet Öz, toplantıya ilgi gösteren tüm meslektaşlarına şükranlarını iletti. UGC’nin kurumsal kimliğini çok daha sağlam temellere oturtmak için gayret göstereceklerinin altını çizen Öz, bayrağı devralan yeni kadroya çalışmalarında muvaffakiyetler diledi.

Görev Dağılımı Belli Oldu
Yapılan oylamalar sonucunda, önümüzdeki dönemde mesleki birlikteliği pekiştirmesi ve cemiyet çalışmalarına ivme kazandırması hedeflenen yeni kurullar şu isimlerden oluştu:

Yönetim Kurulu (Asil Üyeler): Suna Zeytun, Ali Arslan, Duygu Ertaş, H. Ömer Nemutlu, Aykut Yılmazlar

Yönetim Kurulu (Yedek Üyeler): Zehra Yılmaz, Abdullah Kuru, Murat Yılmaz, Ahmet Faiz, Mehmet Artar

Denetim Kurulu (Asil Üyeler): Erdal Yılmaz Çelik, Sevsem Cemali, Emsal Sultanoğlu

Denetim Kurulu (Yedek Üyeler): Sibel Arslan, Serkan Aslan, Enis Kapı

Bizler de Elazığ Güçlü Haber Gazetesi ve Uluslararası Gazeteciler Cemiyeti Elazığ İl Temsilciliği olarak; göreve seçilen UGC Hatay Şubesi’nin yeni yönetim ve denetim kurulu üyelerini yürekten tebrik ediyor, devraldıkları bu önemli bayrak yarışında kendilerine üstün başarılar diliyoruz. Mesleki dayanışmamızın güçlenerek artmasını temenni ederiz.

Çanakkale Zaferi’nin yıl dönümünde, vatan sevdasının sadece dilde değil, yürekte olması gerektiğini belirten Esat Esmeray, toplumsal barışın ve kardeşliğin şifrelerini paylaştı. İnsanın söylediklerinden ziyade düşünceleriyle yaşadığını ifade eden Esmeray, “Söylediklerimizle zihnimizdeki düşünceler birbirini tutmuyorsa, hayatımızın yönünü yine o gizli düşüncelerimiz belirleyecektir” dedi.

“Bizi Biz Yapan Değerler Yeterli Değil mi?”

İnsanların farklılıklarıyla sevilmesi gerektiğini savunan Esmeray, et ve tırnak gibi bir bütün olmanın önemine dikkat çekti. Esmeray, açıklamasında şu ifadelere yer verdi: “Pek çok bakımdan başkalarına benzeyen, bazı bakımlardan ise hiç benzemeyen insanlar olmamız aslında büyük bir zenginliktir. Bizi biz yapan Çanakkale, Sakarya, Dumlupınar; kutsal vatanımız, bayrağımız ve ezanımız bizleri birleştirmeye yetmez mi? İnsanlara dil, din, ırk ve mezhep ayrımı gözetmeksizin, ‘olabilecekleri en iyi halleriyle’ yaklaşırsak, birbirimizi aşabilir ve yücelebiliriz.”

“Söz Vardır, Türkiye Gibi…”

Sözün insan ruhu üzerindeki etkisine değinen Başkan Esmeray, sözü bir “elbiseye” ve “hadise” benzeterek; sözün, beynin ve duygunun dışa vurumu olduğunu hatırlattı. Esmeray, “Söz var desenli bir kilim gibi, söz var Türkiye gibi tek ses, tek yürek… Söz bilmeyen sükut etmeli ki, sözün hikmeti kaybolmasın” diyerek toplumsal nezakete vurgu yaptı.

Gençlere Çağrı: “Okuyun, Gezin ve Hissedin”

Çanakkale ruhunu anlamayanların varlığından duyduğu üzüntüyü dile getiren Esat Esmeray, özellikle genç nesle şu tavsiyelerde bulundu: “Tarihi Yerinde Görün. Çanakkale, Sakarya ve Dumlupınar şehitliklerini mutlaka ziyaret edin. Bilgi Edinin. Gezemiyorsanız bile bu kutsal toprakların tarihini okuyarak öğrenin. Yüreğinizde Saklayın. Bu toprakların anlamı sadece kitaplarda değil, ancak yüreklerde hissedildiğinde gerçektir.

Esmeray mesajını, “Çanakkale; vatan, bayrak ve ezan demektir. Bu büyük zaferin 111. yıl dönümü kutlu olsun” sözleriyle noktaladı.

Toplumları ayakta tutan en güçlü sütunlardan biri eğitimdir. Ancak eğitim yalnızca kitaplardan, sınavlardan ve müfredatlardan ibaret değildir. Eğitim; bir güven ilişkisidir, bir değer aktarımıdır. En önemlisi de istiklâl ve istikbalimizin teminatı olan çocuklarımızı hayata hazırlama sürecidir.

Bu yüzden bir öğretmenin hayatını kaybetmesi, hele ki öğrencisi tarafından katledilmesi yalnızca bir asayiş haberi değildir. Bu olay aynı zamanda eğitim sistemimize tutulmuş acı ve sarsıcı bir aynadır.

2 Mart 2026 günü ana haber bültenleri için sıradan bir gün gibi başlamıştı. Ancak İstanbul’un Çekmeköy ilçesindeki Taşdelen Borsa İstanbul Mesleki ve Teknik Anadolu Lisesi’nde yaşanan bıçaklı saldırı, gündemin yönünü bir anda değiştirdi.

Genç bir öğretmen…
Fatma Nur Çelik…

Görev yaptığı okulda öğrencisi tarafından katledildi.

Bu acı haber yalnızca ailesini ve eğitim camiasını değil, vicdan sahibi herkesi derinden yaraladı.

Çünkü öğretmen; bir öğrencinin hayatına yön veren, ona sadece bilgi değil aynı zamanda insan olmanın anlamını öğreten kişidir. Böyle bir bağın böylesine vahşi bir şekilde son bulması, hepimizi aynı soruyla yüz yüze bırakıyor:

Bir okulda, bir eğitim kurumunda böyle bir olay nasıl yaşanabilir?

Asıl sormamız gereken soru belki de şudur:

Biz çocuklarımızı gerçekten hayata hazırlayabiliyor muyuz?

Bugün eğitim sisteminin merkezinde çoğu zaman akademik başarı var. Sınavlar, testler, puanlar ve sıralamalar… Öğrencilerin başarısı büyük ölçüde bu ölçütlerle değerlendiriliyor.

Oysa insanı insan yapan yalnızca bilgi değildir.

Saygı, empati, sabır, merhamet ve sorumluluk gibi değerler de en az akademik başarı kadar önemlidir.

Eğer bir öğrenci öfkesini kontrol edemeyecek bir noktaya geliyor ve öğretmenine karşı şiddet uygulayabiliyorsa, bu yalnızca bireysel bir sorun değildir.

Bu tablo; aileyi, okulu, toplumu ve kültürü ilgilendiren çok daha derin bir meseleyi işaret eder.

Unutmayalım…

Öğretmen bir toplumun geleceğini inşa eden mimardır. Bir ülkenin yarınları sınıf tahtalarının önünde şekillenir. Ancak öğretmenin saygınlığının zedelendiği, otoritesinin tartışıldığı ve psikolojik olarak yalnız bırakıldığı bir ortamda sağlıklı bir eğitim iklimi oluşturmak kolay değildir.

Bugün öğretmenlerden yalnızca ders anlatmaları değil; aynı zamanda psikolog, rehber ve sosyal destek sağlayan bireyler gibi davranmaları bekleniyor. Ancak bu ağır sorumlulukları yerine getirirken onların güvenliğinin ve saygınlığının da korunması gerekiyor.

Bir başka önemli mesele de öğrencilerin ruh sağlığıdır.

Modern eğitim sistemlerinde yalnızca akademik başarı değil, öğrencilerin psikolojik gelişimi de yakından takip edilir. Okullarda güçlü psikolojik danışmanlık mekanizmaları bulunur. Öğrencilerin öfke kontrolü, sosyal becerileri ve duygusal gelişimleri desteklenir.

Çünkü eğitim yalnızca bilgi öğretmek değildir.

Eğitim insan yetiştirmektir.

Bu acı olaydan sonra yalnızca üzülmek yetmez. Ders çıkarmak zorundayız.

Değerler eğitimi güçlendirilmelidir.
Okullarda psikolojik destek sistemleri etkin hâle getirilmelidir.
Öğretmenlerin mesleki saygınlığı korunmalıdır.
Aile ile okul arasındaki iş birliği güçlendirilmelidir.

Çünkü bir çocuğun karakter eğitimi yalnızca okulun sorumluluğuna bırakılamaz.

Bu acı olay hepimizi derinden yaraladı.

Ancak her kriz aynı zamanda bir uyanış fırsatıdır. Eğer doğru dersleri çıkarabilirsek, eğitim sistemimizi daha güçlü, daha insani ve daha güvenli hâle getirebiliriz.

Unutmayalım:

Bir öğretmeni kaybetmek yalnızca bir insanı kaybetmek değildir.

Bir neslin rehberini kaybetmektir.

Fatma Nur Çelik öğretmeni bir haber başlığı olarak değil, eğitimde daha insani bir gelecek kurma sorumluluğu olarak hatırlamalıyız.

Çünkü gerçek eğitim, yalnızca zihinleri değil; kalpleri de eğitebildiğimiz gün başlayacaktır.

Bartın Üniversitesi (BARÜ) yükseköğretimde dünyanın önde gelen uluslararası platformlarından biri olan Asia-Pacific Association for International Education tarafından organize edilen 19. Asya-Pasifik Uluslararası Eğitim Birliği Yükseköğretim Konferansı ve Fuarı’na (APAIE 2026) katıldı. BARÜ Rektörü Prof. Dr. Ahmet Akkaya ile Dış İlişkiler Genel Koordinatör Yardımcısı Dr. Öğr. Üyesi Ahmet Yirmibeş Hong Kong’da “Küresel İyilik İçin Asya-Pasifik İş Birlikleri” temasıyla düzenlenen fuarda yerini alarak çeşitli temaslar gerçekleştirdi.

Rektör Akkaya Romanya, Amerika Birleşik Devletleri ve Portekiz başta olmak üzere birçok uluslararası yükseköğretim kurumu temsilcileriyle bir araya gelerek ikili görüşmelerde bulundu. Görüşmeler çerçevesinde Polonya’dan Poznan University of Technology, Kanada’dan College of the North Atlantic ve University Canada West ile Peru’dan Universidad Tecnológica del Perú temsilcileriyle önemli iş birliği adımları atıldı.

Ayrıca Türkiye Ulusal Ajansı koordinasyonunda “Study in Türkiye” çalışmaları kapsamında kurduğu stantta BARÜ; yürütülen akademik iş birlikleri, öğrenci ve personel hareketlilikleri ile ortak proje olanaklarını anlattı.

Rektör Akkaya, 2026 APAIE Konferansı kapsamında BARÜ’nün uluslararasılaşma çalışmaları doğrultusunda Hong Kong’da yürütülen temaslara devam edeceklerini belirtti.

Antalya Trafik Kazalarını Önleme Derneği, sadece yollardaki güvenliği değil, hayatın her alanındaki “can” güvenliğini savunmak için kolları sıvadı. Dernek adına bir açıklama yapan Esat Esmeray, sokak hayvanlarına yönelik uygulanan şiddeti kınarken, vatandaşları merhametli olmaya davet etti.

“Sessiz Kullara Zulmediliyor”

Esmeray, hayvanların Allah’ın sessiz kulları ve insanlığa birer emaneti olduğunu vurgulayarak şunları söyledi: “Anlamıyoruz, ne alıp veremiyorsunuz bu canlarla? Sevmek zorunda değilsiniz ama yaşam haklarına saygı duymak zorundasınız. Son zamanlarda duyduğumuz şiddet haberleri vicdanları yaralıyor. Bir vicdani, yasal ve dini muhasebe yapma vaktimiz geldi de geçiyor.”

“Bir Heves Uğruna Sokağa Atılan Canlar Ölüme Terk Ediliyor”

Özellikle çocukların isteği üzerine karne hediyesi veya heves olarak alınan cins hayvanların, bir hafta sonra sokaklara terk edilmesine dikkat çeken Esmeray, bu durumun bir cinayetten farkı olmadığını belirtti: “Ev ortamına alışan hayvanların sokakta hayatta kalma şansı yok denecek kadar az. Sadece bir heves için alıp sokağa atmak, büyük bir vebaldir. Bakamayacağınız canlıyı sahiplenmeyin.”

Haydi Antalya, Haydi Türkiye!

Kış aylarının sert geçmesiyle birlikte mama ve su ihtiyacının hayati önem taşıdığını hatırlatan Esat Esmeray, açıklamasını şu sözlerle noktaladı: “Merhamet eden, merhamet bulur. Müsait yerlere bir kap su ve mama bırakmak, gönüllerde güzel bir iz bırakmak sizin elinizde. Bir hayvanın gözlerinin içine baktığınızda oradaki minneti göreceksiniz. Lütfen bu sevgiye ortak olun.”

Sosyal medyada denk geldiğim “Ah Ah, Nerede O Eski Günler? “ başlıklı bir paylaşımı birden fazla izledim. Sanırım yapay zekada da düzenlenmiş bu paylaşım. Yaşadığımız sorunlarımızın belki de ana eksenine işaret ediyordu…

Bu paylaşımda bir minik “BEBİŞE” mikrofon uzatılıyor ve “Neden dertlisin bebiş” sorusu yöneltiliyordu.

“BEBİŞ” kendisine yöneltilen bu soruya verdiği cevapta;
Ah ah bacım, nerede o eski günler, komşuluk, akrabalık bitmiş, kimse kimsenin kapısını çalıp da “bir çay demle de iki lafın belini gırah demiyo”. Herkes porsuk gibi inine çekilmiş, elindeki telefonun ekranına gömülmüş halde, kurtarabilirsen kurtar. Sonra da kalkıp, “biz niye yalnızız diye ağlaşıyor…” Bir bardak çayın hatırını bilmeyen yoz insanlar olduk… Tüh tüh kalıbımıza…” Neyse bacım gözlerim doldu, ağlayacam şimdi…. Kapat…” diyen paylaşımı dinledim ve düşündüm…

Yalnızlık nedir diye sorulduğunda; yaygın tanımlamada; çoğu zaman, “boş bir odada tek başına oturmaktır,” denerek açıklanır. Bu genel açıklamanın ışığında; çok düşündüm. Gerçekten niçin yalnızlaştık… Oysa ıssız adada veya dağda mahsur da değildik. Gönül dostlarıyla özel sohbetlerde sordum, aldığım cevaplardan hareketle yazmaya yöneldim… Gönül dostlarıyla yaptığım sohbetlerde fark ettim ki “Yalnızlık Kalabalıkta Başlıyor…”

Yalnızlık nedir? Sorusunun kavramsal karşılığı; “…bir insanın boşluk duygusuyla karışık, kendini dünyadan kopmuş hissetme duygusudur. Yalnızlık, arkadaş eksikliğinden veya başkalarıyla birlikte olma arzusundan daha da öteye giden bir duygudur…” diye sıralanan açıklamalar var. Açıklamaların devamında; “…gerçek yalnızlık, çevrende aynı hayalleri paylaştığın kimsenin olmamasıdır. İçimizdeki boşluk hissi, geçmişte takılı kalma ve anı yaşayamama da bizi yalnızlaştırabildiği, yaşadığımız travmaların ardından bağlanma korkusundan kaynaklanan, güvenli bağlanamama nedeni ile de ortaya çıkabildiğine dikkat çekildiği hususları da göz önünde bulundurarak değerlendirdiğimizde; asıl yalnızlık, kalabalıkların ortasında, seslerin yükseldiği, insanların birbirine dokunduğu ama kimsenin kimseye gerçekten temas etmediği anlarda başladığı da önemli bir husus olduğunu düşünüyorum. Böyle bir süreçte; dışarıdan bakıldığında hareket, gülüş, sohbet vardır; fakat içeride derin bir sessizlik yankılanır…

Günümüz dünyasında insanlar birbirine hiç olmadığı kadar yakın görünüyor. Gerek çalıştığımız, gerek yaşadığımız her ortam kalabalık değil mi? Aynı ofislerde çalışıyor, aynı sokaklardan geçiyor, aynı ekranlara bakıyoruz. Fakat bu fiziksel yakınlık, çoğu zaman ruhsal bir mesafeyi de gizliyor. Paylaşımın yerini gösteriş, sohbetin yerini bildirim, dinlemenin yerini aceleyle verilen cevaplar aldığında, insan kendisini görünmez hissetmeye başlıyor bir anda…

Yalnızlık, aslında bir iletişim eksikliğinden çok, bir anlaşılma eksikliğinin sonucudur. Yanımızda insanlar olabilir; fakat kalbimizin yükünü, korkularımızı, kırılganlıklarımızı güvenle bırakabileceğimiz bir omuz bulamazsak, kalabalıklar içindeki varlığımız anlamını yitirir. Bu yüzden yalnızlık, insanın dünyayla değil, çoğu zaman kendisiyle kuramadığı bağda büyür.

Bir önceki yazılarımda da vurguladığım bir husus vardı… Medeniyet Medeniyet Diyoruz ya” başlıklı yazımızda; “medeniyet kavramının günümüzde yanlış yorumlandığına dikkat çektik. Batı medeniyetinin insanlara “incelik ve zarafet” vaat ederken, aslında onları samimiyetten uzaklaştırdığına dikkat çekerken, bize özendirme suretiyle dayatılan, “Zarafet ve incelikteki ifrat derecesi, rahatın keyfe, güzelin fanteziye dönüştüğü noktada ortaya çıktığına. zarafet; inceliği verirken, karşılığında içtenliğimizi, samimiyetimizi aldığını, bu yaşayış sürecinde de bizi biz kılan değerlerden uzak olan, bize, kendimize ait olmayan bir yaşayış içerisine hapsolduğumuza dikkat çekerken, bize, kendimize ait olmayan bir hayata mahkûm ederken, bizi, dolayısıyla insanı küçülttüğüne” dikkat çekmiştim.

Bizi biz kılan değerlerden kopan toplumda bu değişim hızlandıkça ilişkiler yüzeyselleşiyor. Zaman kaygısı, performans baskısı, “başarılı görünme” zorunluluğu, insanın iç dünyasını geri plana itiyor. Kimse düşmek, yorulmak, yardıma ihtiyaç duymak istemiyor. Oysa insanı insana en çok yaklaştıran, en derin ilişkiler, tam da bu kırılgan anlarda kurulur. Yalnızlık, kırılganlığın gizlenmesi, saklanan yaralarla büyürken; yakınlık ise onun paylaşılmasıyla azalır.

Bu tablo karşısında, böyle bir çağda yapılması gereken şey, insanı yeniden “dinlemek”tir. Çocuğun masum sorusunu, yaşlının hafızasında gezinen hatıraları, gencin içini kemiren kaygısını, bir dostun kelimelere dökemediği sessizliği… Dinlemek; düzeltmek için değil, varlığımızla eşlik edebilmek, yanında olduğumuzu hissettirmek içindir. Çünkü insan, kendini anlatabildiği yerde değil; anlaşıldığını hissettiği yerde iyileşir.

Yalnızlık kalabalıkta başlar; fakat kalabalığın içindeki küçük, sahici temaslarla azalır. Bir tebessüm, içten bir “nasılsın?”, yargısız bir sohbet, insanın ruhuna kapı açar. Belki dünyayı değiştirmeyiz, ama bir insanın dünyasında anlamlı bir fark oluşturabiliriz…
Sonuçta hepimiz, görülmek, duyulmak ve değer verilmek isteriz. Bizi birbirimize yaklaştıracak olan, daha fazla kalabalık değil, daha derin ilişkiler, daha gerçek bağlardır. Ve belki de asıl cesaret, kalabalıkta kaybolmak yerine, birinin yanına oturup onu dinlemek, onunla duygusal bağ kurarken, bir bardak çayın sıcaklığında “iki lafın belini kırarken, gönül dünyasında yer edinmek, dar da kaldığında hiçbir kaygı duymadan arayabilecek bir dostluk köprüsünü kurmak, bu köprünün çıkarsız olduğunun farkındalığında yaşamın ana eksenine oturtmaktır…

Asıl sorun bu noktada başlıyor ki, kaybederken, yarını kazanmak için, istiklal ve istikbalin teminatı olacak gençlerimizi, çocuklarımızı bu değere sahip kılmak için neyi, nasıl yapmalıyız… Bu ana eksende ciddi çalışmalar yapılması gerektiğini düşünüyoruz yarın daha geç kalmadan…

Antalya Trafik Kazalarını Önleme Derneği ailesi, 10 Ocak Çalışan Gazeteciler Günü’nü unutmadı. Dernek adına bir açıklama yapan Başkan Yardımcısı Esat Esmeray, kamuoyunun doğru bilgilendirilmesi adına fedakarca çalışan basın mensuplarına teşekkürlerini sundu.

“Gazetecilik Onurlu ve Saygın Bir Meslektir”

Mesajında gazetecilik mesleğinin toplumların gelişimindeki öncü rolüne dikkat çeken Esmeray, şu ifadeleri kullandı:

“Gazetecilik, son derece onurlu olduğu kadar zorlu ve saygın bir meslek dalıdır. Objektif ve ilkeli habercilik anlayışıyla toplumun bilinçlenmesinde; barış, huzur ve kardeşlik ortamının güçlenmesinde basınımızın payı büyüktür. Demokrasi kültürümüzün gelişmesine sunduğunuz katkılar yadsınamaz.”

“Gece Gündüz Demeden Görev Başındalar”

Basın çalışanlarının her türlü zor şarta rağmen görevlerini aksatmadığını belirten Esmeray, “Mesai mefhumu gözetmeksizin; yağmur, çamur demeden görevini ifa eden tüm basın mensuplarına yürekten teşekkür ediyorum. Antalya’mızın gelişimi ve daha güzel yarınlara ulaşması yolunda gece gündüz birlikte yürüdüğümüz değerli basın çalışanlarımızın yanındayız,” dedi.

10 Ocak Kutlu Olsun

Esat Esmeray, mesajını şu sözlerle noktaladı: “Antalya Trafik Kazalarını Önleme Derneği ailesi olarak, başta şehrimizin kıymetli basın mensupları olmak üzere tüm gazetecilerin 10 Ocak Çalışan Gazeteciler Günü’nü kutluyor, çalışma hayatlarında başarılar diliyoruz.”

Esmeray, Regaib Kandili’nin Allah’ın mağfiretinin, lütuf ve kereminin sağanak sağanak yağdığı müstesna gecelerden biri olduğunu belirterek, bu gecenin insanın yönelişini gözden geçirmesi için önemli bir fırsat sunduğunu ifade etti. İnsanların rağbet ettikleri değerlere göre değer gördüğünü dile getiren Esmeray, arzu ve emellerin iyiye, doğruya, güzele ve hakikate yöneltilmesi gerektiğini kaydetti.

Mesajda, Regaib Kandili’nde yapılması tavsiye edilen ibadet ve davranışlara da yer verildi. Kur’an-ı Kerim okunması ve dinlenmesi, Peygamber Efendimiz’e (s.a.s.) salât ve selam getirilmesi, kaza ve nafile namazların kılınması, tefekkür edilmesi ve geçmişin muhasebesinin yapılması gerektiği ifade edildi. Ayrıca günahlardan samimi bir şekilde tövbe edilmesi, dargınlıkların sona erdirilmesi ve helalleşmenin önemine dikkat çekildi.

Yoksul, kimsesiz, yetim, hasta, yaşlı ve ihtiyaç sahiplerinin ziyaret edilmesi, hal ve hatırlarının sorulması ve imkanlar ölçüsünde destek olunması çağrısında bulunan Esmeray, kandil gecesinde ailece akşam ve yatsı namazlarının kılınmasının manevi atmosferi güçlendireceğini belirtti. Sahabe, âlim ve evliya kabirlerinin ziyaret edilmesi, anne-baba ve büyüklerin hayır dualarının alınması da mesajda yer aldı.

Esmeray, başta şehitler olmak üzere vefat edenler için Yasin-i Şerif ve Fatiha okunması, Türk ve İslam coğrafyasında yaşanan acılar için gönülden dua edilmesi çağrısında bulundu. Regaib Kandili gününde oruç tutulmasının ve akşamında Kur’an-ı Kerim okuyarak dua edilmesinin de büyük fazilet taşıdığını vurguladı.

Mesajının sonunda Esat Esmeray, Antalya Trafik Kazalarını Önleme Ailesi adına Türk ve İslam dünyasının, Antalya halkının, Antalya Mevlevihanesi çalışanlarının ve tüm milletin Regaib Kandili’ni tebrik ederek, bu mübarek gecenin birlik, beraberlik ve kardeşliğe vesile olmasını temenni etti.

Esat Esmeray, yayımladığı mesajda hayatın her alanında yükü omuzlayan, gece-gündüz demeden direksiyon sallayan şoförlerin fedakârlıklarına vurgu yaptı.

“Yolları Berekete Dönüştüren Emekçilerimiz”
Şoförlerin, toplumun ulaşım ve lojistik ihtiyaçlarını karşılarken büyük bir özveri gösterdiğini belirten Esmeray, mesajında şu ifadelere yer verdi:

“İnsanımızı güvenle hedeflerine ulaştıran, gece-gündüz demeden emek veren tüm şoför esnafımızın ‘Şoförler Günü’nü en kalbi duygularımla kutluyorum. Fedakârlıklarıyla şehrimizin yükünü çeken, yolları berekete ve hizmete dönüştüren tüm şoför kardeşlerimize kazasız, huzurlu ve hayırlı görevler diliyorum. Emekleriyle hayatı kolaylaştıran tüm şoförlerimize teşekkür ediyor, yollarının daima açık olmasını temenni ediyorum.”

Elazığ Kazası ve Yol Güvenliği Uyarısı
Mesajında sadece kutlamaya değil, yaşanan acı bir olaya da yer veren Esmeray, Elazığ’da meydana gelen trafik kazasında hayatını kaybedenlere rahmet, yaralılara şifa diledi. Aynı zamanda Antalya Trafik Kazalarını Önleme Başkan Yardımcısı sıfatıyla kazanın yaşandığı bölgedeki yol kusurlarına dikkat çekerek şu kritik tespitte bulundu:

“Kaza yapılan yolun sorunlu, bozuk, virajlı ve ıslak olduğunu üzülerek belirtmek isterim. Bu vesileyle vefat eden kardeşlerime rahmet, yaralılarımıza acil şifalar diliyorum. Geçmiş olsun Türkiye, geçmiş olsun Elazığ.”

Esmeray, mesajını tüm sürücülere hayırlı yolculuklar dileyerek sonlandırdı.

Bir önceki yazımızda insanın hayatı boyunca pek çok şeyin peşinden koştuğuna, (başarı, para, statü, güvenlik…) ancak çoğu zaman bu arayışların merkezinde asıl hedefi unuttuğuna dikkat çekmiş, mutlu olmayı unuttuğumuza dikkat çekerken, bunun bedeli olan aile saadetini kaybederken, gönül huzurumuzun kaybı şeklinde ödediğimize işaret etmiştim.

Birçok insan “mutlu olmayı” hak ettiğini düşünür ama bunu gerçekten istemek için bir adım atmaz. İstemek, sadece dilemek değildir; bir farkındalıktır. Hayatın karmaşası içinde durup kendine “Ben neyle mutlu olurum?” sorusunu sormaktır. Çünkü çoğu zaman mutsuzluğumuz, ne istediğimizi bilmemekten kaynaklanır. Yaşımız ne olursa olsun, kendimize “Mutlu Olmak İstiyor muyum?” sorusunu hiç sorduk mu? Sorduksa cevabımız ne oldu, bu soru ekseninde istirham etsem düşünür müyüz? Cevabınız sizde kalsın… Bireysel bağlamda değişimin, bu sorumuza dönük düşünmeyle başlayacağını düşünüyorum.

Unutmamak lazım ki; mutlu olmayı istemek, bir farkındalık halidir. Kendi iç sesine dönüp “Ben gerçekten neyle mutlu olurum?” diye sormaktır. Çünkü çoğu zaman mutsuzluğumuz, ne istediğimizi bilmemekten kaynaklanmıyor mu? Hayatın koşturmacasında durup bu soruyu kendine sormak, insanın kendi yaşamını yeniden keşfetmesidir.

Mutluluk istemek, aynı zamanda sorumluluk almak demektir. Kendi hayatının direksiyonuna geçmek, başkalarının çizdiği yolları değil, kendi yolunu seçmek demektir. “Keşke”lerle değil, “iyi ki”lerle dolu bir yaşam kurmak da bu cesareti gerektirir. İnsan mutlu olmayı seçtiğinde, en zor anlarında bile içindeki ışığı korumayı başarır.

Elbette her anın mükemmel, her günün her anın huzurlu olmasını beklemek gerçekçi olmayacağı gibi, mümkün değildir. Fakat mutluluğu bir hedef değil, bir yaşam biçimi haline getirmek mümkündür. Bir tebessümle başlayan sabah, bir teşekkürle biten akşam, bir dostla paylaşılan samimi bir an… İşte tüm bunlar, mutlu olmayı gerçekten isteyen insanın eseridir.
Belki de mutluluk, büyük olaylarda değil; sadeleşmekte, affetmekte, kabullenmekte gizlidir. Dünyayı değiştiremeyiz belki, ama bakış açımızı değiştirebiliriz. Çünkü mutluluk, bir durum değil; dünyaya bakış biçimidir.
Ve her şeyin başlangıcı bir cümlede gizlidir:
“Ben mutlu olmayı istiyorum.”