İlimizde görev yapan, elleri öpülesi öğretmenlerimizin sınıflarında yaşadıklarına dair paylaşımları; anekdot niteliğindeki yakınmaları ve eğitim sürecinde yaşanan değişimlere yönelik eleştirileri, bugünkü eğitim anlayışımıza önemli ölçüde ışık tutmaktadır.

Bu anlatılardan birinde; okula gelirken getirmesi gereken defter, kitap ya da araç gereçleri getirmeyen bir öğrenciye “Neden getirmedin?” diye sorulduğunda, öğrenci tüm samimiyetiyle öğretmenine, “Annem unutmuş sanırım, çantama koymamış” diyebilmektedir. Oysa bu çocuklar, istiklal ve istikbalimizin teminatı olan evlatlarımız değil midir? Kendi sorumluluklarının farkında olmayan bir nesil yetiştirdiğimiz gerçeğiyle yüzleşmek zorundayız.

Bir başka örnekte; öğrencinin ödevlerini yapmaması ya da arkadaş ilişkilerindeki hataları nedeniyle sınıf öğretmeniyle görüşmeye gelen bir veli, sert bir ses tonuyla, “Sen dersini anlat, benim çocuğumun eğitimi seni ilgilendirmez” diyebilmektedir. Bu yaklaşım, bugün sıkça eleştirdiğimiz ve yakındığımız toplumsal yozlaşmanın temel nedenlerini açıkça ortaya koymaktadır. Bu anlayış sürdükçe, yaşanan bozulmanın kaçınılmaz olduğu daha net görülmektedir.

Yaratılanların en şereflisi olan insanı, yaratılış amacına uygun biçimde eğitmek ve onu yarınların inşasından sorumlu olduğu bilinciyle hayata hazırlamak, eğitimin en temel önceliği değil midir?

İnsan olma yolculuğundaki ilk ve en temel adım, kişinin kendini tanıması ve öz farkındalık geliştirmesidir. Öz farkındalık; bireyin neyi, neden yaptığını bilmesi; değerlerini, zaaflarını ve davranışlarını etkileyen unsurları dürüstçe kabul edebilmesidir. Bu bilinç, düşünce ve duyguların sağlıklı bir iletişim temeline oturmasını sağlar. Bu durum evrensel bir ölçüttür.

Kur’an-ı Kerim’de insan, yalnızca biyolojik bir varlık olarak değil; irade sahibi, akleden, ahlaki sorumluluk üstlenen ve evrensel değerlerle donatılmış şuurlu bir varlık olarak tanımlanır. Bu nedenle, insanın “insan” olma kriterlerini hatırlatmanın gerekli olduğunu düşünüyoruz.

Bu bağlamda insan olma ve bu şerefi koruma ölçütleri şunlardır:
* Akletmek ve sorgulamak: İnsanı diğer canlılardan ayıran en temel özellik akıldır. Kur’an, insanı aklını kullanmaya ve evreni sorgulamaya davet eder.
* İrade ve sorumluluk bilinci: İnsan, iyiyi ve kötüyü seçme iradesine sahiptir ve tercihlerinin hesabını vereceğini bilir.
* Ahlaki olgunluk ve doğruluk: Adalet, dürüstlük, emanete riayet ve ahde vefa insan olmanın temel ahlaki ilkeleridir.
* Merhamet ve vicdan: Tüm canlılara şefkatle yaklaşmak, zayıfı gözetmek ve kibirden uzak durmak olgun insanın vazgeçilmez özelliklerindendir.
* Hakikat arayışı: Allah’a ve ahiret gününe iman, insanın varoluş amacını kavramasına ve hayatını bu doğrultuda şekillendirmesine yardımcı olur.

Bugünü bu ölçütler ışığında değerlendirdiğimizde; çocuk yetiştirirken onların sorumluluklarını geliştirmek yerine çoğu zaman hazlarına odaklandığımızı görüyoruz. “Ben yemedim yesin, ben giymedim giysin” gibi kalıplaşmış düşüncelerle, çocukların anlık tatminine yöneliyoruz. Oysa bu çocuklar büyüdüklerinde, haz ekseni değişecek ve tatmin arayışı giderek artacaktır. Bu süreçte, onları tatmin etmeye gösterdiğimiz hassasiyet kadar hayata hazırlamayı ne ölçüde önemsiyoruz?

Modern çağın anne-babaları ve eğitimcileri olarak kendimize sıkça sorduğumuz ortak bir soru var: “Çocuğumu hayata nasıl hazırlamalıyım?” Günümüz dünyası başarıyı yalnızca notlar, dereceler ve unvanlarla ölçerken; sorumluluk duygusundan uzak, bencil ve mutsuz bir neslin ayak seslerini duyar hâle geldik. Oysa bizim medeniyet anlayışımızda çocuk; yarışa sokulacak bir birey değil, zihni bilgiyle, kalbi değerlerle ve karakteri sorumluluk bilinciyle inşa edilecek kutsal bir emanettir.

Bir sonraki yazımızda, “Sorumluluklarının Farkında Olan, Mutlu ve Başarılı Çocuk Yetiştirmek İçin neler yapabiliriz?” sorusuna birlikte cevap arayacağız.

Gönül Bağları Antalya’da Güçleniyor

Antalya’da yaşayan Elazığlıları, çevre illerdeki hemşerileri ve kente değer katan STK, dernek ve vakıf temsilcilerini bir araya getiren 15. Peynirli Ekmek ve Kürsübaşı Şöleni, hafta sonu coşkuyla kutlanacak.

Etkinlik öncesinde bir konuşma yapan ve heyecanını paylaşan Antalya Trafik Kazalarını Önleme Derneği Başkanı Esat Esmeray, bu şölenin sıradan bir günün ötesinde olduğunu vurguladı. Esmeray, davet mesajında şu anlamlı sözlere yer verdi:

“Kadim Şehir Elazığ anlatılmaz, gönülden ve yürekten yaşanır. Düzenlenen bu anlamlı Kürsübaşı Etkinliği ve Peynirli Ekmek Şöleni yalnızca bir gün değil; memleket hasretinin, kültürümüzün ve gönül birlikteliğimizin buluşmasıdır. Farklı şehirlerde yaşasak da aynı kültürün, aynı sofranın ve aynı gönül bağının insanlarıyız. Birlik oldukça güçleniyor, Elazığ’ımızın kültürünü hep birlikte yaşatıyoruz.”

Harput Ezgileri Akdeniz’de Yankılanacak

7’den 70’e herkesin katılımına açık olan şölende, Elazığ Belediyesi’nin destekleriyle Kürsübaşı Ekibi ve sevilen isim Tekin Bulut sahne alarak katılımcılara unutulmaz bir Harput gecesi yaşatacak.

Başkan Esat Esmeray konuşmasında ayrıca, organizasyonun hayata geçmesinde emeği olanlara minnetini dile getirerek; “Elazığ Belediyesi’ne, Kürsübaşı Ekibine, Tekin Bulut Bey’e ve bu güzel şölene emek, destek ve katkı sunan kim varsa gönülden ve yürekten teşekkürlerimi sunuyorum. Harput’un sesi Antalya’mızda yankılansın, muhabbetimiz daim olsun” ifadelerini kullandı.

Etkinlik Bilgileri

Antalya Kentine Değer Katanlar, Antalya Trafik Kazalarını Önleme Ailesi ve tüm gönül dostlarının beklendiği şölenin detayları ise şu şekilde:

• Tarih: 17 Mayıs 2026, Pazar

• Saat: 10:00

• Yer: Döşemealtı Düzlerçamı, Karamanlı Park Alanı / Antalya

“Sahaya Çıkan Bir Şehrin Yüreğidir”

Zorlu Adana deplasmanı öncesi Elazığspor’un sadece bir futbol takımı olarak değil, tüm şehrin ruhunu temsil ederek sahada olacağını vurgulayan Esmeray, şu ifadeleri kullandı: “Bugün deplasmanda sahaya çıkan sadece bir takım değil, bir şehrin yüreği… Play-off mücadelesinde Elazığspor, Adana 01 FK karşısında deplasmanın zorluklarına rağmen inancıyla, mücadelesiyle farkını ortaya koyacaktır. Mesafeler ne kadar uzak olursa olsun, Elazığ’ın duası ve desteği takımımızla beraberdir. Yüreğini ortaya koyan tüm futbolcularımıza güvenimiz tam.”

Tribünlere Dostluk ve Kardeşlik Mesajı

Açıklamasında sporun birleştirici gücüne dikkat çeken Esmeray, “Deplasman fark etmez, biz birlikte güçlüyüz! Şanınla, şerefinle sen çok yaşa Bordo-Beyaz Elazığspor. Haydi Gakgom!” diyerek takıma moral verdi.

Rekabetin sahada kalması gerektiğinin altını çizen Esmeray, Play-Off turunda mücadele eden tüm takımlara da başarılar dileyerek sözlerini şu anlamlı temenniyle noktaladı: “Şiddet ve küfür yerine sonuç ne olursa olsun kazanan kardeşlik ve dostluk olsun.”

Kongreye Yoğun İlgi
Hatay’ın Çekmece Mahallesi, Çevreyolu Caddesi güzergahında konumlanan Kültür Sanat Çarşısı Toplantı Salonu’nun ev sahipliği yaptığı oturum, saat 12.00 sularında gerekli salt çoğunluğun tutanaklara geçmesiyle resmiyet kazandı. Cemiyet mensupları ve özel konukların salonu doldurduğu kongrede, kurumun geleceğine yön verecek stratejik adımlar istişare edildi.

Ahmet Öz’den Dayanışma ve Vizyon Vurgusu
Kürsüde söz alarak genel kurulu değerlendiren Uluslararası Gazeteciler Cemiyeti Genel Başkanı Ahmet Öz, toplantıya ilgi gösteren tüm meslektaşlarına şükranlarını iletti. UGC’nin kurumsal kimliğini çok daha sağlam temellere oturtmak için gayret göstereceklerinin altını çizen Öz, bayrağı devralan yeni kadroya çalışmalarında muvaffakiyetler diledi.

Görev Dağılımı Belli Oldu
Yapılan oylamalar sonucunda, önümüzdeki dönemde mesleki birlikteliği pekiştirmesi ve cemiyet çalışmalarına ivme kazandırması hedeflenen yeni kurullar şu isimlerden oluştu:

Yönetim Kurulu (Asil Üyeler): Suna Zeytun, Ali Arslan, Duygu Ertaş, H. Ömer Nemutlu, Aykut Yılmazlar

Yönetim Kurulu (Yedek Üyeler): Zehra Yılmaz, Abdullah Kuru, Murat Yılmaz, Ahmet Faiz, Mehmet Artar

Denetim Kurulu (Asil Üyeler): Erdal Yılmaz Çelik, Sevsem Cemali, Emsal Sultanoğlu

Denetim Kurulu (Yedek Üyeler): Sibel Arslan, Serkan Aslan, Enis Kapı

Bizler de Elazığ Güçlü Haber Gazetesi ve Uluslararası Gazeteciler Cemiyeti Elazığ İl Temsilciliği olarak; göreve seçilen UGC Hatay Şubesi’nin yeni yönetim ve denetim kurulu üyelerini yürekten tebrik ediyor, devraldıkları bu önemli bayrak yarışında kendilerine üstün başarılar diliyoruz. Mesleki dayanışmamızın güçlenerek artmasını temenni ederiz.

Çanakkale Zaferi’nin yıl dönümünde, vatan sevdasının sadece dilde değil, yürekte olması gerektiğini belirten Esat Esmeray, toplumsal barışın ve kardeşliğin şifrelerini paylaştı. İnsanın söylediklerinden ziyade düşünceleriyle yaşadığını ifade eden Esmeray, “Söylediklerimizle zihnimizdeki düşünceler birbirini tutmuyorsa, hayatımızın yönünü yine o gizli düşüncelerimiz belirleyecektir” dedi.

“Bizi Biz Yapan Değerler Yeterli Değil mi?”

İnsanların farklılıklarıyla sevilmesi gerektiğini savunan Esmeray, et ve tırnak gibi bir bütün olmanın önemine dikkat çekti. Esmeray, açıklamasında şu ifadelere yer verdi: “Pek çok bakımdan başkalarına benzeyen, bazı bakımlardan ise hiç benzemeyen insanlar olmamız aslında büyük bir zenginliktir. Bizi biz yapan Çanakkale, Sakarya, Dumlupınar; kutsal vatanımız, bayrağımız ve ezanımız bizleri birleştirmeye yetmez mi? İnsanlara dil, din, ırk ve mezhep ayrımı gözetmeksizin, ‘olabilecekleri en iyi halleriyle’ yaklaşırsak, birbirimizi aşabilir ve yücelebiliriz.”

“Söz Vardır, Türkiye Gibi…”

Sözün insan ruhu üzerindeki etkisine değinen Başkan Esmeray, sözü bir “elbiseye” ve “hadise” benzeterek; sözün, beynin ve duygunun dışa vurumu olduğunu hatırlattı. Esmeray, “Söz var desenli bir kilim gibi, söz var Türkiye gibi tek ses, tek yürek… Söz bilmeyen sükut etmeli ki, sözün hikmeti kaybolmasın” diyerek toplumsal nezakete vurgu yaptı.

Gençlere Çağrı: “Okuyun, Gezin ve Hissedin”

Çanakkale ruhunu anlamayanların varlığından duyduğu üzüntüyü dile getiren Esat Esmeray, özellikle genç nesle şu tavsiyelerde bulundu: “Tarihi Yerinde Görün. Çanakkale, Sakarya ve Dumlupınar şehitliklerini mutlaka ziyaret edin. Bilgi Edinin. Gezemiyorsanız bile bu kutsal toprakların tarihini okuyarak öğrenin. Yüreğinizde Saklayın. Bu toprakların anlamı sadece kitaplarda değil, ancak yüreklerde hissedildiğinde gerçektir.

Esmeray mesajını, “Çanakkale; vatan, bayrak ve ezan demektir. Bu büyük zaferin 111. yıl dönümü kutlu olsun” sözleriyle noktaladı.

Toplumları ayakta tutan en güçlü sütunlardan biri eğitimdir. Ancak eğitim yalnızca kitaplardan, sınavlardan ve müfredatlardan ibaret değildir. Eğitim; bir güven ilişkisidir, bir değer aktarımıdır. En önemlisi de istiklâl ve istikbalimizin teminatı olan çocuklarımızı hayata hazırlama sürecidir.

Bu yüzden bir öğretmenin hayatını kaybetmesi, hele ki öğrencisi tarafından katledilmesi yalnızca bir asayiş haberi değildir. Bu olay aynı zamanda eğitim sistemimize tutulmuş acı ve sarsıcı bir aynadır.

2 Mart 2026 günü ana haber bültenleri için sıradan bir gün gibi başlamıştı. Ancak İstanbul’un Çekmeköy ilçesindeki Taşdelen Borsa İstanbul Mesleki ve Teknik Anadolu Lisesi’nde yaşanan bıçaklı saldırı, gündemin yönünü bir anda değiştirdi.

Genç bir öğretmen…
Fatma Nur Çelik…

Görev yaptığı okulda öğrencisi tarafından katledildi.

Bu acı haber yalnızca ailesini ve eğitim camiasını değil, vicdan sahibi herkesi derinden yaraladı.

Çünkü öğretmen; bir öğrencinin hayatına yön veren, ona sadece bilgi değil aynı zamanda insan olmanın anlamını öğreten kişidir. Böyle bir bağın böylesine vahşi bir şekilde son bulması, hepimizi aynı soruyla yüz yüze bırakıyor:

Bir okulda, bir eğitim kurumunda böyle bir olay nasıl yaşanabilir?

Asıl sormamız gereken soru belki de şudur:

Biz çocuklarımızı gerçekten hayata hazırlayabiliyor muyuz?

Bugün eğitim sisteminin merkezinde çoğu zaman akademik başarı var. Sınavlar, testler, puanlar ve sıralamalar… Öğrencilerin başarısı büyük ölçüde bu ölçütlerle değerlendiriliyor.

Oysa insanı insan yapan yalnızca bilgi değildir.

Saygı, empati, sabır, merhamet ve sorumluluk gibi değerler de en az akademik başarı kadar önemlidir.

Eğer bir öğrenci öfkesini kontrol edemeyecek bir noktaya geliyor ve öğretmenine karşı şiddet uygulayabiliyorsa, bu yalnızca bireysel bir sorun değildir.

Bu tablo; aileyi, okulu, toplumu ve kültürü ilgilendiren çok daha derin bir meseleyi işaret eder.

Unutmayalım…

Öğretmen bir toplumun geleceğini inşa eden mimardır. Bir ülkenin yarınları sınıf tahtalarının önünde şekillenir. Ancak öğretmenin saygınlığının zedelendiği, otoritesinin tartışıldığı ve psikolojik olarak yalnız bırakıldığı bir ortamda sağlıklı bir eğitim iklimi oluşturmak kolay değildir.

Bugün öğretmenlerden yalnızca ders anlatmaları değil; aynı zamanda psikolog, rehber ve sosyal destek sağlayan bireyler gibi davranmaları bekleniyor. Ancak bu ağır sorumlulukları yerine getirirken onların güvenliğinin ve saygınlığının da korunması gerekiyor.

Bir başka önemli mesele de öğrencilerin ruh sağlığıdır.

Modern eğitim sistemlerinde yalnızca akademik başarı değil, öğrencilerin psikolojik gelişimi de yakından takip edilir. Okullarda güçlü psikolojik danışmanlık mekanizmaları bulunur. Öğrencilerin öfke kontrolü, sosyal becerileri ve duygusal gelişimleri desteklenir.

Çünkü eğitim yalnızca bilgi öğretmek değildir.

Eğitim insan yetiştirmektir.

Bu acı olaydan sonra yalnızca üzülmek yetmez. Ders çıkarmak zorundayız.

Değerler eğitimi güçlendirilmelidir.
Okullarda psikolojik destek sistemleri etkin hâle getirilmelidir.
Öğretmenlerin mesleki saygınlığı korunmalıdır.
Aile ile okul arasındaki iş birliği güçlendirilmelidir.

Çünkü bir çocuğun karakter eğitimi yalnızca okulun sorumluluğuna bırakılamaz.

Bu acı olay hepimizi derinden yaraladı.

Ancak her kriz aynı zamanda bir uyanış fırsatıdır. Eğer doğru dersleri çıkarabilirsek, eğitim sistemimizi daha güçlü, daha insani ve daha güvenli hâle getirebiliriz.

Unutmayalım:

Bir öğretmeni kaybetmek yalnızca bir insanı kaybetmek değildir.

Bir neslin rehberini kaybetmektir.

Fatma Nur Çelik öğretmeni bir haber başlığı olarak değil, eğitimde daha insani bir gelecek kurma sorumluluğu olarak hatırlamalıyız.

Çünkü gerçek eğitim, yalnızca zihinleri değil; kalpleri de eğitebildiğimiz gün başlayacaktır.

Bartın Üniversitesi (BARÜ) yükseköğretimde dünyanın önde gelen uluslararası platformlarından biri olan Asia-Pacific Association for International Education tarafından organize edilen 19. Asya-Pasifik Uluslararası Eğitim Birliği Yükseköğretim Konferansı ve Fuarı’na (APAIE 2026) katıldı. BARÜ Rektörü Prof. Dr. Ahmet Akkaya ile Dış İlişkiler Genel Koordinatör Yardımcısı Dr. Öğr. Üyesi Ahmet Yirmibeş Hong Kong’da “Küresel İyilik İçin Asya-Pasifik İş Birlikleri” temasıyla düzenlenen fuarda yerini alarak çeşitli temaslar gerçekleştirdi.

Rektör Akkaya Romanya, Amerika Birleşik Devletleri ve Portekiz başta olmak üzere birçok uluslararası yükseköğretim kurumu temsilcileriyle bir araya gelerek ikili görüşmelerde bulundu. Görüşmeler çerçevesinde Polonya’dan Poznan University of Technology, Kanada’dan College of the North Atlantic ve University Canada West ile Peru’dan Universidad Tecnológica del Perú temsilcileriyle önemli iş birliği adımları atıldı.

Ayrıca Türkiye Ulusal Ajansı koordinasyonunda “Study in Türkiye” çalışmaları kapsamında kurduğu stantta BARÜ; yürütülen akademik iş birlikleri, öğrenci ve personel hareketlilikleri ile ortak proje olanaklarını anlattı.

Rektör Akkaya, 2026 APAIE Konferansı kapsamında BARÜ’nün uluslararasılaşma çalışmaları doğrultusunda Hong Kong’da yürütülen temaslara devam edeceklerini belirtti.

Antalya Trafik Kazalarını Önleme Derneği, sadece yollardaki güvenliği değil, hayatın her alanındaki “can” güvenliğini savunmak için kolları sıvadı. Dernek adına bir açıklama yapan Esat Esmeray, sokak hayvanlarına yönelik uygulanan şiddeti kınarken, vatandaşları merhametli olmaya davet etti.

“Sessiz Kullara Zulmediliyor”

Esmeray, hayvanların Allah’ın sessiz kulları ve insanlığa birer emaneti olduğunu vurgulayarak şunları söyledi: “Anlamıyoruz, ne alıp veremiyorsunuz bu canlarla? Sevmek zorunda değilsiniz ama yaşam haklarına saygı duymak zorundasınız. Son zamanlarda duyduğumuz şiddet haberleri vicdanları yaralıyor. Bir vicdani, yasal ve dini muhasebe yapma vaktimiz geldi de geçiyor.”

“Bir Heves Uğruna Sokağa Atılan Canlar Ölüme Terk Ediliyor”

Özellikle çocukların isteği üzerine karne hediyesi veya heves olarak alınan cins hayvanların, bir hafta sonra sokaklara terk edilmesine dikkat çeken Esmeray, bu durumun bir cinayetten farkı olmadığını belirtti: “Ev ortamına alışan hayvanların sokakta hayatta kalma şansı yok denecek kadar az. Sadece bir heves için alıp sokağa atmak, büyük bir vebaldir. Bakamayacağınız canlıyı sahiplenmeyin.”

Haydi Antalya, Haydi Türkiye!

Kış aylarının sert geçmesiyle birlikte mama ve su ihtiyacının hayati önem taşıdığını hatırlatan Esat Esmeray, açıklamasını şu sözlerle noktaladı: “Merhamet eden, merhamet bulur. Müsait yerlere bir kap su ve mama bırakmak, gönüllerde güzel bir iz bırakmak sizin elinizde. Bir hayvanın gözlerinin içine baktığınızda oradaki minneti göreceksiniz. Lütfen bu sevgiye ortak olun.”

Sosyal medyada denk geldiğim “Ah Ah, Nerede O Eski Günler? “ başlıklı bir paylaşımı birden fazla izledim. Sanırım yapay zekada da düzenlenmiş bu paylaşım. Yaşadığımız sorunlarımızın belki de ana eksenine işaret ediyordu…

Bu paylaşımda bir minik “BEBİŞE” mikrofon uzatılıyor ve “Neden dertlisin bebiş” sorusu yöneltiliyordu.

“BEBİŞ” kendisine yöneltilen bu soruya verdiği cevapta;
Ah ah bacım, nerede o eski günler, komşuluk, akrabalık bitmiş, kimse kimsenin kapısını çalıp da “bir çay demle de iki lafın belini gırah demiyo”. Herkes porsuk gibi inine çekilmiş, elindeki telefonun ekranına gömülmüş halde, kurtarabilirsen kurtar. Sonra da kalkıp, “biz niye yalnızız diye ağlaşıyor…” Bir bardak çayın hatırını bilmeyen yoz insanlar olduk… Tüh tüh kalıbımıza…” Neyse bacım gözlerim doldu, ağlayacam şimdi…. Kapat…” diyen paylaşımı dinledim ve düşündüm…

Yalnızlık nedir diye sorulduğunda; yaygın tanımlamada; çoğu zaman, “boş bir odada tek başına oturmaktır,” denerek açıklanır. Bu genel açıklamanın ışığında; çok düşündüm. Gerçekten niçin yalnızlaştık… Oysa ıssız adada veya dağda mahsur da değildik. Gönül dostlarıyla özel sohbetlerde sordum, aldığım cevaplardan hareketle yazmaya yöneldim… Gönül dostlarıyla yaptığım sohbetlerde fark ettim ki “Yalnızlık Kalabalıkta Başlıyor…”

Yalnızlık nedir? Sorusunun kavramsal karşılığı; “…bir insanın boşluk duygusuyla karışık, kendini dünyadan kopmuş hissetme duygusudur. Yalnızlık, arkadaş eksikliğinden veya başkalarıyla birlikte olma arzusundan daha da öteye giden bir duygudur…” diye sıralanan açıklamalar var. Açıklamaların devamında; “…gerçek yalnızlık, çevrende aynı hayalleri paylaştığın kimsenin olmamasıdır. İçimizdeki boşluk hissi, geçmişte takılı kalma ve anı yaşayamama da bizi yalnızlaştırabildiği, yaşadığımız travmaların ardından bağlanma korkusundan kaynaklanan, güvenli bağlanamama nedeni ile de ortaya çıkabildiğine dikkat çekildiği hususları da göz önünde bulundurarak değerlendirdiğimizde; asıl yalnızlık, kalabalıkların ortasında, seslerin yükseldiği, insanların birbirine dokunduğu ama kimsenin kimseye gerçekten temas etmediği anlarda başladığı da önemli bir husus olduğunu düşünüyorum. Böyle bir süreçte; dışarıdan bakıldığında hareket, gülüş, sohbet vardır; fakat içeride derin bir sessizlik yankılanır…

Günümüz dünyasında insanlar birbirine hiç olmadığı kadar yakın görünüyor. Gerek çalıştığımız, gerek yaşadığımız her ortam kalabalık değil mi? Aynı ofislerde çalışıyor, aynı sokaklardan geçiyor, aynı ekranlara bakıyoruz. Fakat bu fiziksel yakınlık, çoğu zaman ruhsal bir mesafeyi de gizliyor. Paylaşımın yerini gösteriş, sohbetin yerini bildirim, dinlemenin yerini aceleyle verilen cevaplar aldığında, insan kendisini görünmez hissetmeye başlıyor bir anda…

Yalnızlık, aslında bir iletişim eksikliğinden çok, bir anlaşılma eksikliğinin sonucudur. Yanımızda insanlar olabilir; fakat kalbimizin yükünü, korkularımızı, kırılganlıklarımızı güvenle bırakabileceğimiz bir omuz bulamazsak, kalabalıklar içindeki varlığımız anlamını yitirir. Bu yüzden yalnızlık, insanın dünyayla değil, çoğu zaman kendisiyle kuramadığı bağda büyür.

Bir önceki yazılarımda da vurguladığım bir husus vardı… Medeniyet Medeniyet Diyoruz ya” başlıklı yazımızda; “medeniyet kavramının günümüzde yanlış yorumlandığına dikkat çektik. Batı medeniyetinin insanlara “incelik ve zarafet” vaat ederken, aslında onları samimiyetten uzaklaştırdığına dikkat çekerken, bize özendirme suretiyle dayatılan, “Zarafet ve incelikteki ifrat derecesi, rahatın keyfe, güzelin fanteziye dönüştüğü noktada ortaya çıktığına. zarafet; inceliği verirken, karşılığında içtenliğimizi, samimiyetimizi aldığını, bu yaşayış sürecinde de bizi biz kılan değerlerden uzak olan, bize, kendimize ait olmayan bir yaşayış içerisine hapsolduğumuza dikkat çekerken, bize, kendimize ait olmayan bir hayata mahkûm ederken, bizi, dolayısıyla insanı küçülttüğüne” dikkat çekmiştim.

Bizi biz kılan değerlerden kopan toplumda bu değişim hızlandıkça ilişkiler yüzeyselleşiyor. Zaman kaygısı, performans baskısı, “başarılı görünme” zorunluluğu, insanın iç dünyasını geri plana itiyor. Kimse düşmek, yorulmak, yardıma ihtiyaç duymak istemiyor. Oysa insanı insana en çok yaklaştıran, en derin ilişkiler, tam da bu kırılgan anlarda kurulur. Yalnızlık, kırılganlığın gizlenmesi, saklanan yaralarla büyürken; yakınlık ise onun paylaşılmasıyla azalır.

Bu tablo karşısında, böyle bir çağda yapılması gereken şey, insanı yeniden “dinlemek”tir. Çocuğun masum sorusunu, yaşlının hafızasında gezinen hatıraları, gencin içini kemiren kaygısını, bir dostun kelimelere dökemediği sessizliği… Dinlemek; düzeltmek için değil, varlığımızla eşlik edebilmek, yanında olduğumuzu hissettirmek içindir. Çünkü insan, kendini anlatabildiği yerde değil; anlaşıldığını hissettiği yerde iyileşir.

Yalnızlık kalabalıkta başlar; fakat kalabalığın içindeki küçük, sahici temaslarla azalır. Bir tebessüm, içten bir “nasılsın?”, yargısız bir sohbet, insanın ruhuna kapı açar. Belki dünyayı değiştirmeyiz, ama bir insanın dünyasında anlamlı bir fark oluşturabiliriz…
Sonuçta hepimiz, görülmek, duyulmak ve değer verilmek isteriz. Bizi birbirimize yaklaştıracak olan, daha fazla kalabalık değil, daha derin ilişkiler, daha gerçek bağlardır. Ve belki de asıl cesaret, kalabalıkta kaybolmak yerine, birinin yanına oturup onu dinlemek, onunla duygusal bağ kurarken, bir bardak çayın sıcaklığında “iki lafın belini kırarken, gönül dünyasında yer edinmek, dar da kaldığında hiçbir kaygı duymadan arayabilecek bir dostluk köprüsünü kurmak, bu köprünün çıkarsız olduğunun farkındalığında yaşamın ana eksenine oturtmaktır…

Asıl sorun bu noktada başlıyor ki, kaybederken, yarını kazanmak için, istiklal ve istikbalin teminatı olacak gençlerimizi, çocuklarımızı bu değere sahip kılmak için neyi, nasıl yapmalıyız… Bu ana eksende ciddi çalışmalar yapılması gerektiğini düşünüyoruz yarın daha geç kalmadan…

Antalya Trafik Kazalarını Önleme Derneği ailesi, 10 Ocak Çalışan Gazeteciler Günü’nü unutmadı. Dernek adına bir açıklama yapan Başkan Yardımcısı Esat Esmeray, kamuoyunun doğru bilgilendirilmesi adına fedakarca çalışan basın mensuplarına teşekkürlerini sundu.

“Gazetecilik Onurlu ve Saygın Bir Meslektir”

Mesajında gazetecilik mesleğinin toplumların gelişimindeki öncü rolüne dikkat çeken Esmeray, şu ifadeleri kullandı:

“Gazetecilik, son derece onurlu olduğu kadar zorlu ve saygın bir meslek dalıdır. Objektif ve ilkeli habercilik anlayışıyla toplumun bilinçlenmesinde; barış, huzur ve kardeşlik ortamının güçlenmesinde basınımızın payı büyüktür. Demokrasi kültürümüzün gelişmesine sunduğunuz katkılar yadsınamaz.”

“Gece Gündüz Demeden Görev Başındalar”

Basın çalışanlarının her türlü zor şarta rağmen görevlerini aksatmadığını belirten Esmeray, “Mesai mefhumu gözetmeksizin; yağmur, çamur demeden görevini ifa eden tüm basın mensuplarına yürekten teşekkür ediyorum. Antalya’mızın gelişimi ve daha güzel yarınlara ulaşması yolunda gece gündüz birlikte yürüdüğümüz değerli basın çalışanlarımızın yanındayız,” dedi.

10 Ocak Kutlu Olsun

Esat Esmeray, mesajını şu sözlerle noktaladı: “Antalya Trafik Kazalarını Önleme Derneği ailesi olarak, başta şehrimizin kıymetli basın mensupları olmak üzere tüm gazetecilerin 10 Ocak Çalışan Gazeteciler Günü’nü kutluyor, çalışma hayatlarında başarılar diliyoruz.”